Η Intempus πιστεύει ότι τα ρομπότ πρέπει να έχουν ανθρώπινες εκφράσεις

Η αρχή της ιδέας: Από το εργαστήριο στο επιχειρηματικό όραμα

Ο Teddy Warner, μόλις 19 ετών, έχει ήδη καταφέρει να τραβήξει την προσοχή στον χώρο της ρομποτικής. Μεγαλώνοντας σε μια οικογένεια που δραστηριοποιούνταν στον κλάδο, πέρασε τα εφηβικά του χρόνια δουλεύοντας σε μηχανουργείο, αποκτώντας έτσι πολύτιμη εμπειρία. Σήμερα, ο Warner ιδρύει τη δική του εταιρεία ρομποτικής, την Intempus, με στόχο να κάνει τα ρομπότ πιο ανθρώπινα.

Η τεχνολογία πίσω από το ανθρώπινο πρόσωπο των ρομπότ

Η Intempus αναπτύσσει τεχνολογία που επιτρέπει την προσθήκη ανθρώπινων εκφράσεων σε υπάρχοντα ρομπότ, με σκοπό να βελτιώσει την αλληλεπίδραση με τους ανθρώπους και να προβλέψει καλύτερα τις κινήσεις τους. Η προσθήκη ανθρώπινων αντιδράσεων στα ρομπότ θα δημιουργήσει επίσης δεδομένα που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την εκπαίδευση μοντέλων τεχνητής νοημοσύνης.

Η σημασία της κίνησης στην επικοινωνία

Αυτά τα ρομπότ θα εκφράζουν συναισθήματα μέσω κινητικών κινήσεων, όπως εξηγεί ο Warner στο TechCrunch. «Οι άνθρωποι αντλούν πολλά από τα υποσυνείδητα σήματα, όχι από το πρόσωπο, ούτε από τη σημασιολογία, αλλά αποκλειστικά από την κίνηση των χεριών και του κορμού», αναφέρει. Αυτή η ιδέα επεκτείνεται και στα ζώα, όπως τα σκυλιά και οι γάτες, που δεν είναι άνθρωποι αλλά επικοινωνούν μέσω της κίνησης.

Η ιδέα πίσω από την Intempus

Ο Warner εμπνεύστηκε την ιδέα για την Intempus ενώ εργαζόταν στο ερευνητικό εργαστήριο τεχνητής νοημοσύνης Midjourney. Εκεί, όπως και σε πολλά άλλα ερευνητικά κέντρα, εργάζονταν σε μοντέλα AI που κατανοούν και λαμβάνουν αποφάσεις βασισμένες στη δυναμική του πραγματικού κόσμου και στις χωρικές ιδιότητες, αντί μόνο στην αιτία και το αποτέλεσμα.

Η πρόκληση της χωρικής κατανόησης

Ωστόσο, ο Warner συνειδητοποίησε ότι θα είναι πολύ δύσκολο για αυτά τα μοντέλα να επιτύχουν αυτή την χωρική κατανόηση, επειδή πολλά από τα δεδομένα που χρησιμοποιούνταν για την εκπαίδευσή τους προέρχονταν από ρομπότ που δεν είχαν αυτή την ικανότητα. «Τα ρομπότ σήμερα πηγαίνουν από το Α στο Γ, δηλαδή από την παρατήρηση στη δράση, ενώ οι άνθρωποι, και όλα τα ζωντανά όντα, έχουν αυτό το ενδιάμεσο βήμα Β που ονομάζουμε φυσιολογική κατάσταση», εξηγεί ο Warner. «Τα ρομπότ δεν έχουν φυσιολογική κατάσταση. Δεν νιώθουν χαρά, δεν νιώθουν άγχος. Αν θέλουμε τα ρομπότ να κατανοούν τον κόσμο όπως ένας άνθρωπος και να επικοινωνούν με τρόπο που είναι φυσικός για εμάς, πρέπει να τους δώσουμε αυτό το Β βήμα».

Από την έρευνα στην πράξη

Ο Warner ξεκίνησε την έρευνά του με δεδομένα από fMRI, που μετρά τη δραστηριότητα του εγκεφάλου ανιχνεύοντας αλλαγές στη ροή αίματος και το οξυγόνο, αλλά δεν λειτούργησε. Ένας φίλος του πρότεινε να δοκιμάσει έναν πολυγράφο (ανιχνευτή ψεύδους), ο οποίος καταγράφει δεδομένα ιδρώτα, και άρχισε να βλέπει κάποια επιτυχία. «Έμεινα έκπληκτος με το πόσο γρήγορα μπορούσα να περάσω από την καταγραφή δεδομένων ιδρώτα για μένα και μερικούς φίλους μου και στη συνέχεια να εκπαιδεύσω αυτό το μοντέλο που επιτρέπει στα ρομπότ να έχουν συναισθηματική σύνθεση αποκλειστικά βασισμένη σε δεδομένα ιδρώτα», αναφέρει ο Warner.